De Griekse bubbel

Toen in 2000 bekend werd dat Griekenland was geslaagd voor het Euro examen steeg het vertrouwen van de Grieken. Geholpen door de lagere Euro rente schakelde de economie na de toetreding in 2001 over naar een hoger groeipad. Vooral de huizenmarkt en de autoverkopen trokken aan, van investeringen om de concurrentiepositie van de industrie te verbeteren was geen sprake.

Van 2001 tot en met 2006 groeide de Griekse economie aanzienlijk sneller dan de Duitse en Nederlandse. In die zes jaar overtrof de groei in Griekenland de gemiddelde groei in de Eurozone met 15%. In de jaren voor de toetreding lag de groei vlakbij dat gemiddelde. Helaas heeft de Griekse overheid hiervan niet geprofiteerd door het tekort verder te reduceren. De overheid heeft zelfs nagelaten om het geknoei met de cijfers om tot de Euro toegelaten te worden recht te zetten.

Ondertussen steeg de inflatie en verslechterde de concurrentiepositie snel, denk ook maar aan de opkomst van Turkije als toeristische bestemming. De overheid speelde in de eerste Euro jaren ook een foute rol. Het aantal ambtenaren explodeerde, de regelgeving werd verstikkender, de corruptie nam toe en bij tegenvallers werd de geldkraan open gedraaid. Het financieren van de tekorten was geen probleem, want in die jaren twijfelde niemand, aangemoedigd door politici en centrale bankiers, aan de soliditeit van staatsleningen.

Een grote op consumptieve bestedingen gebaseerde bubbel werd tussen 2001 en 2007 opgeblazen. Bij de aanvang van de kredietcrisis in 2008 was nog niet onmiddellijk zichtbaar dat de Griekse economie zich in een uitzichtloze positie bevond, want iedereen had problemen. Zelfs kon Papandreou nog de verkiezingen in 2009 winnen met een programma om met extra overheidsuitgaven de economie te stimuleren. Uiteindelijk bleek het Griekse tekort in 2009 ruim 15$ van het BBP te zijn!

Aan barstende bubbels is weinig te doen, leeg laten lopen en opnieuw beginnen. Dat de Grieken, in tegenstelling tot de Ieren en Portugezen, maar blijven jammeren doet denken aan de verwende puber van rijke ouders die voor zichzelf moet gaan zorgen, want uiteindelijk heeft Griekenland (zie de grafiek) nu niet meer dan de op goedkoop krediet gebaseerde groeispurt van de eerdere jaren ingeleverd.